Golden hair

Een korte vlaag, een zucht van de wind, ik schrik en kijk op.
Dit is dan het moment.
Het moment waar ik zolang op heb gewacht, het moment waar ik nachten over droom.
Het moment wat ik niet los kan laten.

Eindelijk had ik je uit durven vragen, en jij stelde dit plekje voor. Ik was een uur eerder gekomen dan we hadden afgesproken, dan kon ik alvast een beetje wennen.

Langzaam drink ik een slokje uit mijn glas,en vraag me af wat er eigenlijk in zit. Ik zit in een klein kroegje, ergens in een voor mij onbekende stad. Het is best een gezellig plekje, en ondanks dat het best in het centrum lag, toch rustig.

Ik draai me langzaam om, en zie waar het zuchtje wind vandaag komt.
Ik zit eerst sprakeloos, en dan verman ik me. Je komt binnen, en het eerste wat me opvalt zijn je ongelooflijk mooie haren.
Alleen voor die haren doen mensen al een moord, en jij loopt er vrolijk mee naar binnen.

Nadat we zo vaak contact hadden kon ik me echt niet meer inhouden. Ik moest en zou je een keer zien. Het was moeilijker dan verwacht, eigenlijk snap ik nog steeds mijn lef niet.

Ik kijk je aan, je lacht, en nadat ik je begroet lopen we samen naar een klein tafeltje in de hoek. Langzaam aan gaat het gesprek een beetje lopen, ik durf nog niet helemaal open te zijn, zo onder de indruk ben ik van jou. Je bent volgens mij wel gewend aan dat soort aandacht, en je praat ook vrolijk verder, terwijl ik moet slikken om mijn indrukken over jou te verwerken.

Ik weet niet of ik wel ga durven uiteindelijk, nog een kwartier en jij komt. Zal ik nog snel weg gaan, op de trein stappen en je een smsje sturen dat ik toch echt niet kon? Ik verman me. Ik moet dit gewoon even doen. Het is niets engs, je bent ook gewoon een mens, en dichtklappen, dat is me nog nooit gebeurd.

Moet steeds meer denken over jou, je woorden hoor ik, maar ik verlies me in jouw lippen. Hoe kan een mens eigenlijk zo mooi zijn? Stiekem vraag ik me af of je niet gewoon heel veel problemen hebt, of je een karakter hebt wat misschien verschrikkelijk is, want iemand zoals jij, kan die bestaan?

Na het kroegje lopen we nog wat rond in de stad, en langzaam aan versmelten onze handen. Ik loop, maar ik voel alsof ik vlieg, ik loop gewoon hand in hand met…
Met jou!

Een aantal uur verstrijken…
Het moment van afscheid komt. Ik kus je en raak jouw haar aan.
Voor hoelang moet ik die perfecte gouden haren missen?