De laatste dagen heb ik je wel heel veel nodig gehad. Teveel zouden sommigen kunnen zeggen. Ik niet, je hielp mij van het dromen naar een plafond af naar de realiteit terug. Machtig, hoe een simpel iets iemand zo erg kan helpen.

Echter laat ik je toch los. Ik moet iets nieuws beginnen. En jij bent iets wat ik achter mij moet laten.

Ik hoop dat je het mij vergeeft.

Ik zal nooit spijt van je hebben. Ondanks allemaal negatieve gevolgen telden de positieve toch echt wel mee!

Met een vriendelijke groet,

Jan-Pieter Zoutewelle.

Hoe druk het ook normaal is in Dordrecht
Fietste ik door de Voorstraat die totaal leeg was
En dacht ik na, met de tonen van Linford Detweiler
Waarom het toch prettig was

Terwijl ik wacht op jou
Lopend door het leven
Wetend dat het er moet zijn
Maar tegelijkertijd zie ik een lege straat

Ik vertel je
Je luistert niet
Ik wacht tot je thuiskomt
Maar de straat blijft leeg

Ik ben blij als je me vergeeft
Begrijp toch dat er liefde is
Als ik je pijn doet
Want ik smelt als je lacht
en verga als je huilt

Lopend door de straten
Denkend
Is hij leeg zonder jou
Verdwaal in de straten

Geef mij jou
en ik geef jou het beste wat ik kan.

Waarheid. Openheid. Vrijheid.
Begrijp jij wat ik wil?

Ik wil vechten
En tegelijkertijd alles loslaten
Huilen
En tegelijkertijd lachen om alles

Urenlange discussies over niets
En de belangrijke dingen snel beslissen
Nachten vol met rook
Dagen vol met vuur

Totaal zat.

Dostoyevski definieerde het als zijnde ‘voortdurende zedeloosheid’.

Ik heb het over de ergste tekortkoming van de mens. De voortdurende, nooit-eindigende zelfdestructie.

Laten we aannemen dat de mens een intelligent wezen is. Natuurlijk zijn er schalen in deze intelligentie, maar over het algemeen is de mens een intelligent wezen. Zolang dit wezen de redenatie gebruikt, uitgaat van de rede, moet er praktisch alleen maar iets goeds uitkomen. Dit goede zal herkenbaar zijn doordat dit het wezen in kwestie naar een beter leven leidt. Toch blijven wij als wezens continu bezig om onszelf onderuit te halen. En dat allemaal omdat we nu eenmaal ‘leuke’ dingen willen doen. Je moet toch genieten?

Waarom zijn wij, als mensen, in plaats van nutteloze dingen als uitgaan, films zonder niveau kijken, hangen, je verdrinken in sociale netwerken etc… niet constant bezig met self-improvement? Op het internet zijn er zo ontzettend veel mogelijkheden voor tegenwoordig. Kijk naar een site als Athenism/. Een groep mensen, vergadert rondom een gamer, die bezig zijn met self-improvement. Kijk naar fora waarin wordt ingegaan op specifiekere dingen zodat je jezelf kan specialiseren. Waarom kan elk mens niet hiermee bezig zijn in plaats van een ‘zedeloos’ genot te zoeken? Het praktische nut van dat gedrag is volgens mij praktisch nul.

Ontspanning… Is een boek geen ontspanning? Wat is het voor onzin dat een mens tegenwoordig ineens geen boeken meer kan lezen. Vroeger waren er geen computers, of andere vermakelijkheden die er tegenwoordig zijn, en kon iedereen lezen. Pak een literatuur boek. Ontspan met niveau. Uitgaan? Wil je jezelf gewoon heerlijk laten gaan? Mij hoor je niet klagen, ik doe het zelf ook. Maar ga er niet lopen omdat je zo nodig jezelf wilt laten zien, stiekem hoopt dat er een leuke of sexy wezen van het andere geslacht (of je eigen, of iets ertussen) is. Waarom blijven we bezig met het ronddolen in dingen die praktisch gezien iets zijn waar we zelfs honden nog om uit zouden lachen?

Self-improvement versus de verloedering. Self-improvement in plaast van het stilzitten en ik vermaak me wel.

Self-improvement versus de nutteloosheid van het eeuwige syndroom van de veloedering.

Epictetus (een slaaf die dankzij stoïcijns gedrag werd vrijgelaten) zei het schitterend: “Het duidt op een gebrek aan levenskunst om te veel tijd te besteden aan het lichaam, zoals veel eten en drinken, vaak naar het toilet gaan en veel seks. Die dingen moet je terloops doen; al je aandacht moet uitgaan naar je geest.”

Ben ik beter? Doe ik dit niet?
Misschien schreef ik dit wel puur voor mijzelf.

Weerloos wacht ik,
totdat de emoties me raken,
de emoties mijn ogen openen,
mij dingen laten zien,
die ik verborgen wil houden.

Reis toch met mij mee,
naar een nieuwe dag.

Reis in mijn hoofd,
naar iets wat mooier is,
dan het heden wezen zal.

Zachtjes speelt beneden in het huis een piano. Een lach sterft weg door de gangen en een vlaag rook hangt voor een deur. Zie ik de toekomst in jou, jij alles? Of zie ik een glimp van het verleden in het alles van nu.
Hoopvol reik ik naar de deurkruk,
waarop ik schrik van de hitte.
Ik brand mijn vingers,
met een pijn die erger is dan de ergste brandwond.

Soms moet je gewoon kiezen voor een weg,
waarvan je al weet waar hij naar leidt,
die een omweg is.

Langzaam drink ik een slokje uit mijn glas,en vraag me af wat er eigenlijk in zit. Ik zit in een klein kroegje, ergens in een voor mij onbekende stad. Het is best een gezellig plekje, en ondanks dat het best in het centrum lag, toch rustig.

Ik draai me langzaam om, en zie waar het zuchtje wind vandaag komt.
Ik zit eerst sprakeloos, en dan verman ik me. Je komt binnen, en het eerste wat me opvalt zijn je ongelooflijk mooie haren.
Alleen voor die haren doen mensen al een moord, en jij loopt er vrolijk mee naar binnen.

Nadat we zo vaak contact hadden kon ik me echt niet meer inhouden. Ik moest en zou je een keer zien. Het was moeilijker dan verwacht, eigenlijk snap ik nog steeds mijn lef niet.

Ik kijk je aan, je lacht, en nadat ik je begroet lopen we samen naar een klein tafeltje in de hoek. Langzaam aan gaat het gesprek een beetje lopen, ik durf nog niet helemaal open te zijn, zo onder de indruk ben ik van jou. Je bent volgens mij wel gewend aan dat soort aandacht, en je praat ook vrolijk verder, terwijl ik moet slikken om mijn indrukken over jou te verwerken.

Ik weet niet of ik wel ga durven uiteindelijk, nog een kwartier en jij komt. Zal ik nog snel weg gaan, op de trein stappen en je een smsje sturen dat ik toch echt niet kon? Ik verman me. Ik moet dit gewoon even doen. Het is niets engs, je bent ook gewoon een mens, en dichtklappen, dat is me nog nooit gebeurd.

Moet steeds meer denken over jou, je woorden hoor ik, maar ik verlies me in jouw lippen. Hoe kan een mens eigenlijk zo mooi zijn? Stiekem vraag ik me af of je niet gewoon heel veel problemen hebt, of je een karakter hebt wat misschien verschrikkelijk is, want iemand zoals jij, kan die bestaan?

Een aantal uur verstrijken…
Het moment van afscheid komt. Ik kus je en raak jouw haar aan.
Voor hoelang moet ik die perfecte gouden haren missen?

Looking at the people surrounding me
I can only see broken love
People betraying each other
People flying together, but dropping the other.

No-one can be trusted these days
One day they are your lover
The next day they betray you with your best friend

The love in the world is not anymore love
It’s an empty feeling
Which only consist of a connection
When there is a connection
There is love

Love is so much more
Love is looking each other in the eyes
Love is knowing there is someone next to you
Love is knowing that you can trust that person

One person is screaming to another
Is hating the words they say
But that’s just logical
The love is fading
The connection didn’t last

It feels like it’s empty inside of me
It doesn’t hurt me anymore
I know i’m not one of them
I know i’ll never make that choice
Though i know i make mistakes

But i just want to hold your hand
I just want to know that you’ll never let me go
I want to know that there is no such thing as a fading connection
Not between us

I can’t let you go
I can’t let you fall
I can’t stand you being left alone

Let me take your hand.

I was just waiting for the lights
to fade out
And now it is the time to dance
to stop dreaming
to make it reality

one two three
one two three
lift me up
so i can touch the sky
of love

how i wish
this moment lasts forever
like it’s a part of me
that can’t be sepperated

like some weed
wild, suprizing you everytime
in the city
we create love

we create love
out of hard stone
out of stone hearts
we lighten up the world

i can’t wait for the morning
because the light will be
perfect
it’s such a perfect whisper

one two three
one two three
lift me up
so i can touch the sky
of love

People live and people die
The night passes by

Dreams flow away and the dreamer is confused
Soft music is touching his ears
Making him wish for more
And ending

The lonely, dishonoured artist awakes and finds himself as popular as heaven is for the people who are in hell

The end for him will not be the end of his work
But was his awakening the end of something else?
Or was it just a moment, a flash, if you view it eternally

It’s a dead end
An end without a beginning

Truth is
The end

but this is the beginning of a new age
a new age for all of us
this will be the new cathedrals
so my friends…
my friends…

let’s party to the end.

Mama, kan het licht aan op de gang?

Here I am and I’ll take my time
Here I am and I’ll wait in line, always
Always

Take my parachute.

Als mijn glimlach niet echt is
Mijn dromen niet de waarheid vertellen
Mijn ogen jou om de tuin leiden
Wie vertelt jou wat waarheid is

Het is geen opzet
Mijn leugens zijn geen leugens om bestwil
Ik doe het omdat ik niet anders kan
Mijn lichaam dwingt mij om het te doen

Hoe kan ik de waarheid onder ogen zien
Hoe kan ik ooit jou vergeten
Hoe kan ik liefde hebben
Zonder vingerafdrukken achter te laten

Ik wil je in mijn armen sluiten
En als ik je voel
Denk ik aan hem
Terwijl ik jou van mij maak

Ik denk dat ik het moet weten
Wat is dat wat ik zoek
Liefde is niet wat dit is
Laat mij gaan

Zo fris
Ik was mijn hele leven bezig
Voor jou
Met jou

Hij kon mij niet vinden
Hij wist niet wat ik zocht
Mis hem.
Verdrink en kom boven

Ik probeer
Vecht
Maar vind het niet meer